The Wild Camping Experience

Steven Grumiau
Published on Thursday 181220
Vier studenten zijn van plan de kou en Schotse natuur te trotseren met een weekendje wildkamperen. Alleen verloopt het niet echt als verwacht...

Het is reading week in Aberdeen, Schotland. Een ietwat serieuzere benaming voor de herfstvakantie. Voor velen een moment om terug te keren naar de familie. Mijn verblijf hier is echter van korte duur, dus ik denk er niet aan om terug te keren naar Belgenland. Samen met drie vrienden heb ik besloten te gaan wildkamperen in een oud verlaten huis aan Loch Muick, hopend op een of ander spin-off scenario van de Blairwitch Project. Ter verduidelijking, loch is de Schotse naam voor een meer of inham van een zee. Mijn reiskompanen zijn Cameron, een twintigjarige jongeman (en tevens ook onze gids) uit Aberdeen en Sarah en Charlotte, twee Erasmusstudenten.
Het is de avond voor ons vertrek en al gauw wordt mijn hoop op een doemscenario wat groter. Cameron heeft bij zijn familie wat navraag gedaan over ons project en die raden de trip ten stelligste af. Afgezette wegen, temperaturen van -10°C en ondergesneeuwde paden doen Sarah en Charlotte twijfelen. “Een dubbele trui aantrekken”, denk ik.
Het is al elf uur ’s ochtends wanneer we de bestelwagen van Cameron hebben ingeladen met rugzakken, een minibarbecue, matjes en slaapzakken.

Luide elandkreten weergalmen tussen de bergtoppen. Dit is exact waar ik naar op zoek was.

Loch Muick is een meer op twee uur rijden van Aberdeen in het imposante Cairngorms National Parc. De geplande wandeling duurt vier uur, met de nachtelijk geplande tussenstop. Bezienswaardigheden zijn de uitgestrekte bergvlakten met sneeuwtoppen, een waterval en het meer zelf. Onderweg zit de sfeer er goed in. Doordat de meeste wegen naar Loch Muick afgesloten zijn, duurt de autorit vier in plaats van twee uur. Eenmaal aangekomen bij het meer begint het al te schemeren. De bergvlakte ligt voor ons. Ik heb al veel soorten landschappen gezien: godverlaten stranden, uitgestrekte weiden, het tropisch regenwoud en de Grand Canyon. Toch had dit uitzicht een ander effect op mij. Plots verander ik in Frodo uit Lord of the Rings, met voor mij de lange weg naar Mordor. Met mijn trekzak op de rug begin ik verheugd te stappen. Luide elandkreten weergalmen tussen de bergtoppen. Dit is exact waar ik naar op zoek was.

Het is maar kortstondig geluk. Wanneer we een half uur later in het donker aan het stappen zijn, beginnen de anderen te twijfelen of dit wel zo een goed idee is. Ik zie aan hun gezichten dat er geen overtuigen aan is en wandel ontgoocheld met de Erasmusgroep terug naar de bestelwagen.

Het is ondertussen acht uur ’s avonds en ik zit wat stilletjes aan een peaty Highland whisky te nippen. We hebben besloten te overnachten in een Airbnb, met sauna nota bene. Niet de luxe waar ik op had gehoopt. Eenmaal aangekomen in het huisje flippen we wat burgers, bijgestaan door blikjes bier. Een pleister op de wonde. Tot zover mijn Schots wildkamperen.