Studeren na je dertigste: ‘24 uur voor 1 dag is soms gewoon te weinig’

Tina Elias
Published on Thursday 150108
Studeren na je dertigste komt steeds vaker voor. En waarom zou je ook niet opnieuw mogen beginnen als je eerst een verkeerde keuze maakte, of andere verplichtingen had? Rachida El Garani (39) getuigt.

In 2011, op haar 36ste, is Rachida aan haar studie Documentaire begonnen aan het RITS in Brussel . Nu, drie jaar later, is het einde eindelijk in zicht en gaat ze voor haar master. Documentaire is niet echt een alledaagse richting zoals psychologie of economie, maar Rachida was al van kindsbeen af gepassioneerd door film en verhalen over mensen.

En het was ook niet echt een alledaagse keuze, aangezien ze al twee dochters van elf en negen jaar had en daarbij ook nog eens deeltijds werkte als medische secretaresse. Zoiets kan een mens wel al eens stress bezorgen. ‘Soms had ik momenten – vooral in mijn eerste en tweede jaar – dat ik er echt door zat. Dat ik dacht: nu kan ik niet meer, ik zit op het randje van een depressie.’

Waarom ben je niet gewoon na je middelbaar verder gaan studeren?

‘Mijn vader is in de jaren’60 vanuit Marokko naar hier gekomen, en zijn standpunt was: ik ben naar België gekomen om geld te verdienen, en daarna ga ik terug. Dus toen ik twaalf jaar was en de keuze kon maken om ASO te volgen, mocht dat niet van mijn papa.

Want we gingen toch terug naar Marokko, en hij wou liever dat ik beroeps volgde. Om een echt vak te leren zoals kapster of naaister, zodat ik mijn plan zou kunnen trekken als we terug naar ons thuisland gingen. Maar hij is dus nooit meer teruggekeerd, en ik ben als oudste daarvan de dupe geweest.

Na het middelbaar ben ik ben dan ook maar meteen gaan werken, leerde ik mijn man Hamid kennen en gingen we samenwonen. Voor mijn man was België trouwens volledig nieuw, ik was de enige kostwinner. Ik kon het me niet permitteren te gaan studeren.’

Vond je man het dan oké dat je toch nog met je studies begon?

‘Een jaar voor ik met Documentaire begon had ik al een reportage op eigen houtje gemaakt over het offerfeest, net toen de verdovingskwestie opgang begon te komen. Toen ze zes maanden later in Antwerpen vertoond werd zat ook VRT-journalist Rudi Vranckx in de zaal.

Die zei me achteraf dat ik me zeker moest blijven inzetten, dat ik moest verder studeren. Toen begon ik wel heel erg te twijfelen, en het was mijn man zelf die me stimuleerde. Er zou een hap uit ons inkomen verdwijnen, maar hij begreep dat het mijn droom was en dat ik het nu moest doen.’

En wat vindt hij van het vele reizen dat hoort bij documentaires maken?

‘Mijn man is wel bang dat ik veel van huis weg zal zijn ja, maar hij weet dat ik erg gemotiveerd ben. Voor mijn masterproject kies ik zonder twijfel een onderwerp in het buitenland. Misschien zit het er zelfs in dat we verhuizen voor mijn werk, dat sluit ik zeker niet uit, alles is mogelijk in deze branche.

Maar mijn echte ambitie is voor de VRT werken. Ik wil heel graag humaninterestreportages draaien voor programma’s zoals Terzake, of Iedereen Beroemd.

Dan heb je ook meteen een vast loon, terwijl je als zelfstandige voor alle kosten zelf moet opdraaien, met het risico dat je werk niet aanslaat of dat het onderwerp niet wordt opgepikt door een zender. Het enige waar ik zeker van ben is dat ik voor de 25 jaar die ik nog moet werken, wil filmen.’

Hoe combineer je dat alles? Je studie, je werk, je kinderen…

‘Het vraagt veel tijd en planning. In mijn eerste jaar had ik veel dagen waar ik van 9 tot 18 uur les had. Voor mijn kinderen had ik voor - en naschoolse opvang, maar toch moest ik nog altijd de les om 17 uur verlaten, omdat ik anders te laat op mijn werk kwam.

In het begin keken de docenten en studenten wel raar op telkens ik de les vroeger verliet, maar toen ik mijn situatie uitlegde hadden ze er wel begrip voor. Ik begreep dan ook niet hoe sommige studenten hun taken niet afmaakten of hun deadlines niet haalden.

Ik moet echt tegen de klok in reizen om alles af te krijgen en zij hebben een zee van tijd waar ze geen gebruik van maken, heel frustrerend. 24 uur voor één dag is soms gewoon te weinig.’

‘Maar gelukkig had ik mijn  man, die telkens opnieuw voor de kinderen zorgde als ikzelf op school of ergens anders zat. Ook hij klopt veel overuren om het hoofd boven water te houden.

Hij heeft al veel opgeofferd voor mij en ik ben hem daar heel dankbaar voor. Een jaar overdoen zou ik me gewoon niet kunnen permitteren. Voor mij staat dat gelijk aan een jaar extra kosten en een jaar extra hard werken.’

Heb je nog goede raad voor de dertigplussers die hier ook aan willen beginnen?

‘Het gezin komt op de eerste plaats. Ik kan mijn ambities enkel doen als ik weet dat mijn gezin niks tekortkomt. Een goede communicatie met je partner is ook zeer belangrijk. Voor de rest is het gewoon een kwestie van doorbijten. Heel erg doorbijten, organiseren en plannen.’

januari 2015