Onlinehandel in ongewassen slips is big business: ‘Masturberen in het slipje, dat kost meer geld’

Marijn Sourbron & Emilie Légère
Published on Tuesday 190409
Heeft u al eens overwogen om een slipje te dragen, het niet te wassen, en het vervolgens online door te verkopen? De kans is klein, maar er bestaat wel degelijk een markt voor. Sommige dames verdienen er zelfs een inkomen mee. Mannen die geld neertellen voor een gedragen, ongewassen onderbroek.

De Belg zal het niet van de daken schreeuwen, maar een ondergoedfetisj is helemaal geen eigenaardigheid. Het internet geldt als voornaamste platform om op zoek te gaan naar het geliefkoosde kledingstuk. Bij ons vinden kopers de slips via geheimzinnige zoekertjes, in landen als Nederland en de Verenigde Staten bestaan er simpelweg gespecialiseerde websites voor. Het Amerikaanse PantyDeal beweert de grootste op de markt te zijn. De site is opgericht in 2012 en ging  op vijf jaar tijd van enkele honderden naar meer dan 500.000 gebruikers. In de Tsjechische hoofdstad Praag zie je de advertenties zelfs gewoon in het straatbeeld. ‘Droom je ervan om er eens aan te ruiken? Wij leren jou hoe’, luidt de slogan van het bedrijf Kalhotkomat.

Het fenomeen heeft zijn wortels in Japan. Je seksuele voorkeur uiten was er lange tijd verboden, waardoor mensen in alle geniepigheid op zoek gingen naar alternatieven om hun diepmenselijke behoefte bot te vieren. Op die manier is er een heuse undergroundscene ontstaan voor de handel in gedragen ondergoed. Vandaag bestaat die ban niet meer. De slips kan je daar nu gewoon halen uit automaten, net zoals je een colablikje zou kopen. Sommigen bieden zelfs grof geld voor een onderbroek met het eerste menstruatiebloed van jonge meisjes.

In andere landen bedrijft en adverteert men de handel dus openlijk. Hoe komt het dan dat dit bij ons in alle geheimzinnigheid gebeurt, en de markt hier op het eerste gezicht verwaarloosbaar klein lijkt? Volgens Velvet Teddy, de alias van een 20-jarige studente communicatiewetenschappen uit Mechelen die zelf ongewassen slipjes online verkoopt, ligt dat aan de Belgische mentaliteit: ‘In eerste instantie hinkt België achterop als het op trends aankomt. Daarnaast zijn Belgen ook gewoon niet open over wat ze voelen, denken en verlangen. Ik geloof dat iedereen een fetisj heeft, maar velen zijn er zich niet van bewust of proberen het te onderdrukken. Als er meer openheid wordt gecreëerd, meer media-aandacht voor is of er meer over verschijnt op sociale media, pas dan zal je iets zien veranderen. Het werkt drempelverlagend en haalt het stigma weg, waardoor mensen volgens mij sneller de stap zullen zetten om het eens te proberen. Onbekend is onbemind, zeg maar.’

Velvet ontdekte het fenomeen drie jaar geleden. Ondertussen levert het haar een studenteninkomen op. Velvet Teddy‘In een tv-programma hadden ze het over de verkoop van ongewassen slipjes, wat ik heel bizar vond. Ik had er nog nooit van gehoord, maar wilde me er weleens in verdiepen. En toen bleek: voor alles bestaat een niche. Voor werkelijk alles. Uiteindelijk ben ik er op dat moment niet mee begonnen, maar een paar jaar later moest ik door familiale omstandigheden op zoek naar een extra inkomen. Ik had ervoor kunnen kiezen om achter de kassa van Delhaize te gaan zitten, maar toen kwam het idee om onderbroeken te verkopen opnieuw in mij op. Zo ben ik er ingerold.’
Wat Velvet verdient aan haar slipjes, varieert sterk. ‘Voor een gewone katoenen onderbroek vraag ik zo’n 20 euro. Die draag ik meestal twee dagen omdat kopers daar het vaakst om vragen.’ Maar soms willen ze nog een extraatje. Van de stof tot de vorm van het broekje, van twee dagen tot twee weken gedragen, de wensen zijn erg uiteenlopend en opvallend specifiek. Slipjes die verkoopsters dragen tijdens het sporten, zijn bijvoorbeeld erg in trek. Bovendien vragen kopers geregeld om te masturberen in het slipje. Maar hoe extremer de wensen, hoe hoger de prijs. ‘Enkele maanden geleden heb ik een lingerieset van het merk Chantelle verkocht voor 80 euro. Niet slecht als je weet dat ik die zelf niet heb moeten kopen. De prijzen bepaal ik meestal door een kijkje te nemen bij de concurrentie, of door subtiel te polsen bij de kopers hoeveel ze bereid zijn te betalen. Soms stellen ze dan een bedrag voor dat hoger ligt dan mijn verwachtingen, en dat is altijd mooi meegenomen.’

Anonimiteit boven alles

Omdat er in België geen gespecialiseerde verkoopsites zijn, verloopt de handel bij ons via zoekertjessites die al dan niet erotisch getint zijn. Velvets zoekertjes zijn het meest in trek op de website 2dehands.be. ‘Een slipje verkopen lijkt misschien een snelle en vooral makkelijke manier om geld te verdienen, maar er kruipt veel meer werk in dan enkel een zoekertje plaatsen.’ Veel kopers zijn sceptisch omdat het online wemelt van de oplichters. Zo maken sommigen gebruik van kunstmatige geurstoffen om hetzelfde effect na te bootsen en in een keer een grote massa onderbroeken te kunnen produceren. ‘De kopers willen vooral zeker weten dat ze met een vrouw te maken hebben’, zegt Velvet. ‘Daarom duurt het meestal lang om hun vertrouwen te winnen. De een wil een foto van mij of een foto waarop ik het slipje draag, de ander wil dan weer even met me bellen. Af en toe wil een klant enkel iets kopen als we onder vier ogen afspreken, maar dat doe ik nooit. Mijn anonimiteit en veiligheid weiger ik op het spel te zetten.’
En net die anonimiteit gooien de kopers zelf weleens te grabbel. ‘Sommigen gebruiken geen anoniem e-mailadres als ze me contacteren. Ik weet niet of ze het bewust doen, maar in dat adres staat hun volledige naam en dan kan ik hen gewoon opzoeken via sociale media’, vertelt Velvet. ‘Ik ben op die manier al ontzettend veel te weten gekomen over mijn klanten. Als ik een pakje verstuur, ken ik de regio waar ze vandaan komen. Dan kan je heel gericht beginnen te zoeken. Veel mannen beseffen niet hoeveel macht ze mij geven. In principe zou ik hen kunnen chanteren door ermee te dreigen hun naasten of werkgevers in te lichten. Maar dat doe ik uiteraard niet, want daar schaad ik mijn eigen handeltje ook mee.’

In principe zou ik hen kunnen chanteren door ermee te dreigen hun naasten in te lichten.

Wanneer klanten haar respectvol behandelen, is Velvet bereid om te luisteren naar hun specifieke wensen zolang die binnen haar eigen grenzen liggen. ‘De meesten doen dat ook, hoor. Uiteindelijk zijn die kopers ook maar gewoon op zoek naar een pleziertje.’ Toch krijgt ze af en toe te maken met een rare snuiter. ‘Dat zijn dan berichten die weinig steek houden, al dan niet vergezeld van een dickpic (foto van een penis, nvdr). Je zou kunnen stellen dat dat erbij hoort als je in deze branche actief bent, maar daar kan ik toch niet zo goed mee omgaan.’
 

Mens achter fetisj

Om de kant van de koper te belichten, besluiten we af te spreken met Raoul. Raoul, of Ron, want de man gebruikt meerdere aliassen in zijn zoektocht naar slipjes. Raoul gaat in op onze vraag, maar wil enkel praten met een vrouwelijke redacteur. Zijn tweede vereiste is dat er niemand anders mag meekomen. We geven hem ook nog de ruimte om datum en locatie te bepalen. Hoewel we ingaan op al zijn wensen, verloopt de afspraak anders dan verwacht.

Wat sociaal geaccepteerd wordt, verschilt sterk van land tot land.

Raoul wil de brasserie niet binnenkomen zolang onze redactrice niet naar buiten komt om hem eerst te ontmoeten. Uit veiligheidsoverwegingen besluit ze daar niet op in te gaan. Na een telefoongesprek van anderhalf uur breekt ze de conversatie af wanneer hij vraagt om mee te rijden in zijn auto naar een onbepaalde bestemming. Het is duidelijk dat de man geen pottenkijkers wil en nooit de intentie had om op een publieke plaats af te spreken.
Blijft de vraag wie deze kopers precies zijn. Het enige dat we tot nu toe weten, is dat op een handvol vrouwen na voornamelijk mannen op zoek gaan naar een slip. Wat zijn hun beweegredenen, en kunnen we dit bestempelen als een stoornis? Volgens seksuologe Stefanie Steegen is er geen eenduidig antwoord, het hangt volledig af van de persoon in kwestie. ‘Bij fetisjisme, het zich aangetrokken voelen tot bepaalde objecten, kan je pas van een stoornis spreken als iemand er zelf last van Stefanie Steegenondervindt. Als dat niet het geval is, en hij of zij ook de omgeving geen schade berokkent, dan is er naar mijn gevoel niets mis. Ik moet wel toegeven dat er tussen seksuologen onderling discussie bestaat over fetisjisme, of we dat vanuit psychologisch opzicht al dan niet moeten benaderen als een stoornis.’
Volgens Steegen spelen culturele normen en waarden ook een grote rol. ‘Wat sociaal geaccepteerd wordt, verschilt sterk van land tot land. In die zin kan je een vergelijking maken met homoseksualiteit of biseksualiteit. Bij ons is dat ondertussen ingeburgerd, maar in bepaalde landen mag je er niet over spreken en riskeren mensen zelfs celstraffen omwille van hun geaardheid. Terwijl fetisjisme daar dan misschien niet zo’n obstakel vormt.’