Motorama: nostalgische post-punk van Russische bodem in de Botanique

Pieter Peumans
Published on Sunday 131006
De Russische postpunkband Motorama tourt momenteel door Europa. De groep speelde een concert in de Botanique. Volgens onze reporter heeft Rusland eindelijk een band die goede muziek maakt.

Rostov, een Russische miljoenenstad aan de Zwarte zee met een grote haven, heeft er een nieuw exportproduct bij: Motorama. Een Russisch kwintet dat bestaat uit Alexander Norets (keyboards), Vladislav Parshin (zang en gitaar), Irina Parshin (bas), Max Polivanoff ( gitaar) en Roman Belenky (drums).

De band is bezig aan een Europese tour en ook België stond op het programma. Zo’n 200 mensen kwamen naar de Witloofbar van de Botanique en zij werden op hun wenken bediend, met een set die de nostalgie van de jaren 80 (even) terug tot leven bracht. Kortom : een combinatie van Ian Curtis, avontuurlijke Sovjet literatuur en dromerige popmuziek.

Kristalheldere gitaar

Motorama start zijn set met enkele onbekende liedjes die zelfs de grootste fan niet zou herkennen, vooral omdat de microfoon van zanger Vladislav Parshin veel te laag staat. Na een boos gebaar richting crew wordt dit probleem snel opgelost en kan het echte werk beginnen.

Wanneer de band de eerste hit To the south speelt, krijgt het publiek voor het eerst het potentieel van Motorama te horen. Vooral gitarist Max Polivanoff toont zich een instrumentaal genie en creëert met zijn kristalheldere gitaarspel het unieke geluid van de band. Een geluid dat duidelijk gebaseerd is op post-punk en new wave bands uit de jaren 80’ zoals The Stone Roses, New Order, The Smiths en natuurlijk Joy Division. Voeg hier de prachtige baritonstem van Vladislav Parshin aan toe en je krijgt het Motorama-

geluid.

Het is lang wachten op nog een hoogtepunt, maar dat komt er toch als Polivanoff Far away from the city inzet met een riff die Johnny Marr van The Smiths zelf niet had kunnen bedenken. Opeens staan de sluizen open en spelen Parshin en de rest de ene hit na de andere met als absolute hoogtepunten Alps en Anchor .

Bis-gekte

Wanneer Vladislav Parshin iedereen bedankt en het podium verlaat, lijkt dit het einde van een middelmatig concert. Maar het publiek heeft nog geen zin om naar huis te gaan en blijft minutenlang klappen in de hoop om de Slavische genieën nog een laatste keer te kunnen zien. Zodra de band terug op het podium verschijnt en zijn bisnummers met het mystieke Seagulls inzet, barst het feest los. Opvallend wel omdat Seagulls op geen van de twee albums (Alps en Calendar,  red.)  staat, en dat zegt veel over de manier waarop Motorama zijn fans bereikt. Het internet blijkt voor hen een poort te zijn naar meer.

Eindigen doet de band met Hunters, en zoals Iggy Pop het hem ooit voordeed nodigt Parshin het voltallige publiek uit op het podium, dat in geen tijd overspoeld wordt met dansende fans. De bassiste vindt het net iets te druk en besluit vanuit het publiek te gaan spelen. Parshin bedanke Brussels en verdwijnt achter de coulissen, om niet veel later zelf achter de merchandise-verkooptafel van de band te gaan zitten.

Motorama mag dan geen bekende band zijn die je dagelijks op de Studio Brussel hoort, toch straalt de band iets uit wat veel bands tegenwoordig missen: goesting. Goesting om gewoon muziek te spelen zonder scrupules of franjes en goesting om mensen te vermaken, iets waar ze trouwens met verve in slagen.

Motorama - Seagulls

4 oktober 2013