Hoe zou het nog zijn met Arthur van de kinderreeks ‘Schuif af’?

An Janssen
Published on Tuesday 150106
In de tuin van Arthur Reijnders (63) staat een kleurrijk huisje genaamd Chateau Arthur. Nu wordt er hout in gestapeld. Acht jaar geleden was dit het huisje van Arthur uit de kinderserie 'Schuif af'.

De kinderserie 'Schuif af' liep van 1989 tot 2006 en was te zien op de commerciële zender VTM. Het was een programma voor en door kinderen. Oorspronkelijk speelde 'Schuif af' zich af op een zolder, waar de gasten binnenkwamen via een glijbaan. Ingeborg presenteerde het programma en kreeg enige tijd later hulp van Arthur Reijnders. Toen ze meer en meer de studio verlieten, kwam ook het personage Bartje (gespeeld door Christophe Stienlet red.) in het programma. Een gesprek met Arthur Reijnders over zijn personage Arthur, zijn passie voor kunst en over zichzelf.

Hoe bent u terechtgekomrn in de reeks 'Schuif af' van VTM?

'Schuif af' begon in 1989 en heeft tot 2006 geduurd, wat een hele lange periode is. In dat jaar is VTM ook opgestart en ons Ingeborg kwam net van het songfestival met haar liedje ‘Door de wind’. Het was geen succes voor haar. Ze was een frisse verschijning en toen nog erg jong. Ingeborg had een pilootaflevering gemaakt, een programma voor en door kinderen. Er moest nog een persoon bij, vonden de toenmalige bazen Mike en Guido.

Ze hebben toen heel wat acteurs gevraagd om auditie te komen doen, zoals Peter Van den Begin. Hij was te groot en zou niet passen naast Ingeborg in die kleine zolder. Allerlaatste in de rij was ik. In het begin was mijn rol heel klein. Naarmate we de studio uit gingen, werd mijn rol als komisch acteur groter. Ik mocht mee op reportages, want Ingeborg had het te druk, en er werden meer sketches gemaakt.

Hoe is acteur Christophe Stienlet, die Bartje speelde, er dan bijgekomen?

Ingeborg en ik deden 'Schuif af' al ruim tien jaar en we hadden het gevoel dat het op was. Soms hadden we al eens een gastacteur met onze sketches. Een daarvan was Christophe Stienlet. Ik had met hem ook in het jeugdtheater gespeeld.

Op een zeker moment moesten we improviseren in een school. Ik was de leraar en hij was de stoute leerling. Ze hadden geen kledij voor hem en zo is de ‘look’ van Bartje ontstaan. Christophe deed mijn bolletjeshemd aan, deed een strikje om en kreeg een rosse pruik die de sminkster nog had liggen. Bartje deed dan heel brutaal tegen de meester en zei dat zijn nonkel Arthur was. Uiteindelijk bleef het personage Bartje, en Christophe deed dat schitterend. Ingeborg was niet meer dat jonge zangeresje en ik was meer de Bompa-figuur.

Christophe Stienlet was toen al 26 jaar en hij speelde een jongetje van 14 jaar. Kinderen kunnen zich hiermee identificeren. Bartje was komischer dan Arthur en ik ben aangever geworden voor hem. Zoals bij het voetbal. De man die de goal maakt is de held, maar er is ook een aangever nodig. Zo zijn we dankzij dat nieuwe personage nog acht jaar verder blijven spelen. Ik heb veel plezier beleefd met zowel Ingeborg als Christophe.

Chateau Arthur en Molly Flappy 

In de tuin van Arthur staat een vrolijk oud huisje, voor sommigen nog bekend als Chateau Arthur. ‘Nu stapel ik daar mijn hout op’, vertelt Arthur. ‘Toen we uit de studio gingen, moesten we toch een nieuw verzamelpunt hebben. Mijn buurman had mij paletten geleverd en hier kon mijn zoontje dan mee spelen. Een ploeg van VTM heeft die paletten dan komen rechtzetten. Dat was dan zogezegd waar mijn personage Arthur woonde.

Hier hadden jullie dan bijvoorbeeld de brievenrubriek MollyFlappy met jouw hond.

Mijn hond mocht meedoen maar ze kon niet veel hoor. Kinderen mochten toen een brief schrijven naar het programma. De rubriek MollyFlappy was ook commercieel. As er een nieuwe tekenfilm uitkwam of een jeugdschrijver had een nieuw boek, dan raadde mijn hond die zogezegd aan. VTM is een commerciële zender en voor de reclame die de zender maakte, kreeg het programma geld. Maar mijn hond Molly, die keek maar wat rond.

Arthur met een van zijn schilderijen voor Chateau ArthurOver zichzelf en zijn passies

U heeft ook een andere passie: het schilderen door de ogen van een kind?

Ik ging vroeg mijn krant lezen in het café en mijn zoon ging als klein manneke al eens mee. Na tien minuten verveelde hij zich en ​begon hij te tekenen op bierviltjes. Dat was dan een olifant met drie poten, een tekening van een kind. De tekeningen van mijn zoon werden mijn inspiratiebron. Een kind vervormt de werkelijkheid. De vader van Picasso was tekenleraar en die heeft zijn zoon gecastreerd; de innerlijke visie van Picasso afgenomen. Picasso heeft heel zijn leven teruggezocht naar het oog van het kind.  Dit probeer ik te doen met mijn schilderijen.  

Wat deed u voor 'Schuif af'?

Eigenlijk ben ik jurist van opleiding. Ik ben advocaat geweest, gerechtsdeurwaarder, bedrijfsjurist, enz. Mijn loopbaan als jurist was er een van twaalf stielen en dertien ongelukken. Ondertussen was ik begonnen met acteren in het amateurtoneel in Mechelen en speelde ik ook mee in een professioneel gezelschap en in het kindertheater. Ik had nog geen kinderen. Mijn zoon had ik pas op mijn veertig jaar. Dus kon ik mijn job opgeven en misschien voor drie maanden ergens theater gaan spelen.

Het programma was in 2006 gedaan. Wat bent u daarna gaan doen?

Na 'Schuif af' ben ik gids geworden in Mechelen, wat ik nu nog steeds doe. Ik ben geen stadsgids want hier moet je een cursus van drie jaar voor volgen en dat heb ik nooit gedaan. Wel was ik altijd geïnteresseerd in geschiedenis en in die van Mechelen. Drie of vier keer per maand gids ik groepen door Mechelen. 

Ik heb ook nog geacteerd. Toch merk ik op dat hoe ouder ik word, hoe meer stress ik krijg. Ik heb altijd stress gehad als ik in het theater speelde maar dit was gezonde stress. Daarom heb ik het acteren moeten afbouwen. C’est la vie.

Hoe beschrijft u zichzelf?

Als kind was ik een slim ventje maar ik was heel verlegen en schuchter. Voordragen bijvoorbeeld haatte ik en tekenen, dat kon ik niet. Achteraf ben ik mij beginnen bezig te houden met schilderen en acteren. Zaken die ik als kind niet kon, dat trok mij aan. Iets wat je niet kunt, wil je doen.

Ik ben een beetje prettig gestoord en ik heb rare kronkels in mijn hoofd, als acteur kon ik die kwijt. In het echte leven ben ik hier veel te gesloten voor. Ik ben ook een beetje lui wat mijn acteercarrière misschien niet heeft bevorderd. Mensen denken als ze me tegenkomen dat ik Arthur van 'Schuif af' ben. Die Arthur is een beetje gek en hij durft alles. Het is een clown. Ik heb gewoon dezelfde naam als het personage Arthur. Maar ik heb Arthur achttien jaar graag gespeeld.