‘Met onterechte kritiek en halve waarheden heb ik het heel moeilijk’

Lode Nuyts
Published on Monday 181210
Manu Claes (CD&V) legde vrijdag 21 december de eed af als burgemeester van Scherpenheuvel-Zichem. Hij begint aan zijn vijfde termijn als burgemeester van 's lands meest bezochte bedevaartsoord. Wij gingen bij hem op bezoek en zochten uit wat de man drijft.

Manu Claes is al sinds 1995 burgemeester van Scherpenheuvel-Zichem. Hoewel hij bij de gemeenteraadsverkiezingen van vorige maand een klein beetje terrein moest prijsgeven begint hij in 2019 aan zijn vijfde mandaat als burgemeester van Scherpenheuvel-Zichem. Claes ademt politiek maar voor een keer waren politieke thema’s niet het belangrijkste gespreksonderwerp. Wij gingen op zoek naar hoe hij de 23 jaar als mens heeft beleefd.

Met een stevige handdruk heet de burgemeester ons welkom. Hij neemt ons mee naar een vergaderruimte op de benedenverdieping van het stadhuis van Scherpenheuvel. Claes voelt zich duidelijk thuis in wat toch een beetje zijn stadhuis is. Het is hier dat onze zoektocht naar het verhaal van Manu Claes van begint.

Hoe heeft u de voorbije verkiezingen beleefd?  
Als een enorm drukke en stressvolle periode. Ik ben anderhalf jaar bezig geweest om mensen bij elkaar te zoeken voor mijn lijst. Een verkiezingscampagne brengt de nodige stress met zich mee en er kom toch heel wat bij kijken. Ik kan zeggen dat ik van juni tot nu echt wel dag en nacht met die verkiezingen ben bezig geweest. Maar de resultaten zijn er, we zijn de grootste partij gebleven en we kunnen onze meerderheid behouden. Dat stemt me tevreden.

Waarom denkt u dat de mensen al zolang op u stemmen?
Voor een groot deel uit traditie. Mijn vader was ook politicus, hij was een echte dorpsfiguur. Ik voel zijn invloed tot op vandaag nog steeds. De mensen hebben al jarenlang vertrouwen in onze familie. Het is mede dankzij hem dat ik een goede naam heb. Verder heb ik ook een grote aanhang in Averbode omdat ik oorspronkelijk van daar ben. Enkele weken voor de verkiezingen zei een vrouw nog tegen mij dat haar vader overleden was en hij dus niet meer op mij kon stemmen. Dat zijn dingen die je raken. Als ik naar mezelf kijk dan denk ik dat de mensen mij weten te appreciëren om wie ik ben. Ik doe nooit uit de hoogte en ben vlot in de omgang. Bovendien ben ik ook altijd bereikbaar, de mensen kunnen mij op elk moment van de dag bellen.

Onterechte kritiek en halve waarheden

U behaalde voor het eerst sinds lang niet de meeste voorkeursstemmen, beschouwt u dat als een blijk van wantrouwen?
Neen, het systeem en de spelregels zijn er. Het is niet zo dat de persoon met de meeste stemmen burgemeester wordt. Toen ik de eerste keer op een lijst stond haalde ik ook het meeste voorkeursstemmen. Maar toch werd ik niet verkozen als burgemeester. In onze stad is de afspraak nog steeds dat de grootste partij de burgemeester levert. Ik hoef me dus niet schuldig te voelen dat ik hier nu zit. Als ik sommige reacties hoor of lees dan lijkt het alsof ik de sjerp gestolen heb. Dat doet uiteraard pijn, Ik voel me daar niet goed bij. Ik zou graag zeggen dat ik met dat niet aantrek, maar dan zou ik liegen. Met halve waarheden en onterechte kritiek heb ik het heel moeilijk.

'Men doet soms alsof ik de sjerp gestolen heb. Dat doet pijn.'

Bedoelt u dan de soms scherpe reacties aan uw adres op sociale media?
Ik heb mezelf daar altijd van gedistantieerd. Maar sinds januari zit ik ook op sociale media en lees ik dus sommige reacties. Kritiek spuien is natuurlijk makkelijk. Ik kan daar tegen, ik kan dat aanvaarden maar er zijn totaal onterechte dingen die daar gezegd worden. Ik merk dat de burgemeester vaak van dingen wordt beschuldigd die kant noch wal raken. Dat is wat ik bedoel met onterechte kritiek en halve waarheden. Reageren doe ik niet want zodra ik reageer begint het spelletje pas echt. Maar begrijp me niet verkeerd: ik vind bijvoorbeeld Facebook een heel mooi medium. Ik kijk over het algemeen zeer positief naar de sociale media alleen stel ik me vragen bij het gebruik ervan door bepaalde individuen.

Als je naar jezelf kijkt als mens: wat zijn uw sterke en zwakke punten?
(Denkt even na) Mijn sterke punten zijn luisteren en oplossingen zoeken. Ik zal steeds zoeken naar wat het beste is voor de groep. Ik denk dat ik diplomatisch aangelegd ben om dat te doen. Minpuntje aan mijn karakter is dan weer dat ik ongeduldig ben. Als iets niet snel genoeg naar mijn zin verloopt durf ik soms wel eens lastig, boos is een te groot woord, worden. Sommigen zeggen ook dat ik te braaf ben. Maar persoonlijk vind ik dat gewoon een stijl zoals een andere en dat kan je niet veranderen.

Altijd maar meer

Hoe hebt u de stad zien evolueren tijdens uw periode als burgemeester?
Je kan het je niet voorstellen hoe enorm de evolutie is. Je kan dat gewoonweg niet vergelijken. Er komen altijd maar meer en meer taken op ons af. Door de maatschappelijke evolutie is ook alles complexer geworden. Ik vind wel dat de stad mooier geworden is, qua aanblik en qua infrastructuur. Als de mensen die hier vroeger de dienst uitmaakten zouden terugkeren, ze zouden het hier niet meer herkennen. Ze zouden zich in dit systeem niet meer thuis voelen. Dertig jaar geleden was de plaatselijke politiek een hobby, nu is alles zo geprofessionaliseerd. Het is een fulltime job geworden. Op zich vind ik dat niet slechter, maar het is anders. Het is onvergelijkbaar.

'De mensen van vroeger zouden het hier niet meer herkennen.'

Op welke verwezenlijking bent u het meest fier?
(Lacht) Dat is natuurlijk niet zo makkelijk als je al een lange periode bezig bent. Het meest in het oog springende is natuurlijk het culturele centrum Den Egger. Ik ben trots dat we in onze stad zo een mooi en modern cultureel centrum hebben kunnen neerpoten. Persoonlijk heb ik heel hard aan het fietsroutenetwerk en de vernieuwing van de fietspaden gewerkt. Ook het toerisme is nog steeds bruisend in deze stad. Als burgemeester ben ik daar toch wel fier op.

Wat beschouwt u als uw grootste passie?
Mijn passie is eigenlijk altijd de plaatselijke politiek geweest. Ik heb dat van thuis met de paplepel meegekregen. Ik heb mijn studies ook in het verlengde daarvan gelegd (Claes studeerde politieke en sociale wetenschappen aan de KU Leuven nvdr). Je kan dus zeggen dat ik eigenlijk van mijn hobby mijn beroep heb gemaakt. Verder heb ik vroeger ook altijd volleybal gespeeld op een toch wel aardig niveau. De ploeg heeft een tijdje meegedraaid in de hoogste afdeling maar zelf heb ik het geschopt tot de tweede klasse. Ook de plaatselijke geschiedenis interesseert mij. Ik vind het belangrijk om te weten hoe onze stad doorheen de jaren is veranderd. Die gebouwen en foto’s van vroeger, ik vind het belangrijk om daar nog aandacht aan te schenken. Misschien is dat de verknochtheid aan het plaatselijke.

Wat ziet u uzelf doen na uw politieke carrière? 
Ik ben zeker niet van plan om verder te doen tot mijn tachtigste. Ik zou graag op een waardige manier afsluiten. Eens ik de pensioengerechtigde leeftijd heb bereikt, zou ik graag de fakkel doorgeven aan de jongere generatie. Ik ben daar al stilaan mee bezig, zo stonden er voor de gemeenteraadsverkiezingen veel jonge mensen op onze lijst. Ik probeer te werken aan de toekomst van de partij. Vervelen zal ik me wel niet na mijn afscheid. Ik zal meer op reis gaan. Nu ga ik tijdens de zomervakantie met mijn vrouw wandelen in Zwitserland, ik zal na mijn pensioen meer zulke dingen kunnen doen. Ik ga mijn tijd zeker kunnen invullen, maar ik ga vooral genieten want als burgemeester zit ik toch vaak aan mijn limiet.